प्लॅशबॅक
लेखिका : सौ. तृप्ती पाडळकर "आई, २ किलो रव्याचे लाडू आजीकडून घेऊन ये, किती छान बनवते ती लाडू! तोंडात घालताच विरघळतो,” अवनी बोलत होती. "अगं अजून माझं ठरलं नाही जायचं, तर तुझ्या demands सुरु," मी तिला म्हणाले. ठरलं नाही म्हणजे? तिकीट book झाले आहे, आता तू कुडाळला जाणार आहेस, मी तुझे सामान pack करायला घेते, असे बोलून ती आतल्या खोलीत गेली. तिकीट काय, कॅन्सल पण करता येईल! जाऊदे थोडं नुकसान होईल, ऐवीतेवी खर्च होतोच की! आता त्यांना भेटण्याचं कारणच नाही, २० वर्ष उलटली, बराच काळ निघून गेला आहे, मी स्वतःशी बोलत होते. आईशी फोनवर बोलणे तर होत आहे, तिला नंतरही भेटता येईल, आताच घाईने जायची गरज नाही, मी मनाशी ठरवले. शी! काय वेड्यासारखे वागले मी लहानपणी! जरा शहाण्यासारखी वागले असते तर! आज लाज वाटली नसती, शाळेत रुसवे -फुगवे तर होतेच, कॉलेजमध्ये देखील चिडचिड, आणि..... नकोच त्या आठवणी! तेवढयात दारावरची बेल वाजली आणि मी आठवणींतून बाहेर आले. झाली का तुझी तयारी? उद्या सकाळी तुला 'सिंधुदुर्ग एक्सप्रेस' मध्ये बसवून मी ऑफिसला जाईन, आशिष, माझा नवरा बोलत होता. अवनीने आतून आवाज दिला, बा...
